آرزوهایم در مورد تبریز

تبریز

از زمانی که بهروز بختیاری عزیز پستی در وبلاگ شخصی اش در مورد رویاهای ما برای جامعه حرفه ای منتشر کرده، سعی داشتم تا من هم آرزو و رویاهام رو در مورد تبریز بنویسم. فقط اونقدر آرزو در مورد تبریز داشتم که نمیدونستم کدوم رو بنویسم. چند روز قبل که وقت دکترم (که چند ماه قبل و بصورت حضوری این وقت رو گرفته بودم) بود، وقتی به مطب مراجعه کردم، دیدم که حدود بیست نفر توی اتاق انتظار مطب نشستن! خب قاعدتن نباید اینجوری میشد. چون همه با وقت قبلی اومده بودن و هر کسی ساعت مراجعه خاصی داشت. اما متاسفانه گویا همه کسانیکه قبلن وقت گرفته بودن، همه و یکجا به مطب اومده بودن و دیگه جایی برای نشستن نبود. فضای اتاق هم به علت نبود تهویه مناسب، به شدت آلوده بود.

درست همونجا بود که یاد یکی از آرزو هام در مورد تبریز افتادم. من خودم همیشه وقتی از جلو کلینیک های پزشکی مثل شیخ الرئیس و یا کلینیک های خیابان ۱۷ شهریور رد میشم از صمیم قلب ناراحت میشم وقتی افرادی رو میبینم که کل روزشون رو جلوی کلینیک تلف میکنن تا دکتری ویزیتشون کنه و یا صبح ساعت ۶ برای دریافت نوبت جلوی کلینیک صف میکشن.همه ما میدونیم که رانندگی در خیابان ۱۷ شهریور بعد از ظهر ها و یا خیابان آزادی از چهارراه مارالان به طرف آبرسان(به علت ترافیک شیخ الرئیس) یکی از عذاب آورترین کارهاییه که اگه بتونیم حتمن مسیر دیگه ای رو برای رانندگی انتخاب میکنیم. با این مقدمه میخوام یکی از چندین آرزوم رو در مورد تبریز رو که به نظر من هم ضروری هستش و هم میشه خیلی زود به اون رسید رو مطرح کنم.

نوبت دهی اینترنتی کلینیک های تبریز

با توجه به اینکه قسمتی از مراجعین به دکتر ها از شهر های اطراف میان و قسمتی بومی تبریز هستن میشه با راه اندازی یه سیستم جامع که کلینیک ها رو در بر بگیره و با تعیین وقت ویزیت دکتر ها بصورت اینترنتی این مشکلات رو تا حد زیادی حل کرد. البته باید به این نکته هم توجه کرد که درصد نفوذ اینترنت در استان های آذرباجان شرقی و غربی حدود ٪۴۰ هستش و ما هم میتونیم که تقریبن درصد خاصی از ویزیت های روزانه یک پزشک رو در ابتدا به صورت اینترنتی قرار بدیم تا کسانیکه بنابه هر دلیلی به اینترنت دسترسی ندارن هم بتنن بروش سنتی بلیت/بلیط رو برای دکتر ها تهیه کنن. اجازه میخوام که جزئیات بیشتر رو در صورتی که مورد توجه دوستان قرار گرفت براتون بازگو کنم.

البته توی این راه سختی هایی هم وجود داره. متاسفانه در سال های اخیر یک عده همکار نما با اخاذی از پزشکان در قالب سیستم های جامع پزشکی و غیره و سوء استفاده از عدم آگاهی پزشکان از دنیای فناوری، اعتماد پزشکان رو نسبت به آی تی به شدت پایین آوردن. همچنین این کار (با توجه به تجربه در سیستم مکانیزاسیون کلینیک شیخ الرئیس) شاید در ابتدا زیاد با مزاج پزشکان سازگار نباشد. البته که انسان ها در مقابل هر تغییری از خود مقاومت نشان خواهد داد. ولی من فکر میکنم هر کاری سختی های خاص خودش رو داره و ما میتونیم با کمک هم و پیاده سازی این نوع سیستم ها، ترافیک اتومبیل ها رو از مقابل کلینیک ها به ترافیک اینترنتی تبدیل کنیم تا شاهد شهری آرمانی که با استفاده از فناوری، فوت وقت و ترافیک را به حداقل رسانده، باشیم.

در پایان از بهروز عزیز به خاطر دعوت عمومی به این چالش تشکر میکنم.

2 دیدگاه

  • البته کار های خوبی تو مرکز رشد دانشگاه علوم پزشکی که تو آینده نزدیک شاهدش خواهیم بود

    • یاشار جان ممنون بابت نظرت.
      البته در مورد این پروژه ای که گفتی من اطلاع چندانی ندارم. اما اگه ما بخوایم به امید سازمان های دولتی شهر رویاهامون رو بسازیم، باید این شهر رو فقط توی رویاهامون بسازیم :دی
      هدف من اینه که یه کاری کنیم که تا زمانی که دولت مجری اینگونه کارها نشده و اینگونه خلع ها باعث آزار هوطنان میشه، ما پرچمدار توسعه فناوری در این زمینه باشیم. :)

چه دیدگاهی برای ارسال دارید...!